وچون أصل ملكيت حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) در اين خانه‌ها ثابت است ، پس انتقال آنها از ملك آن حضرت به غير دليل قطعي ثابت نمىتواند شد . اما آنچه گفته : واستيذان عمر از عايشه به محضر صحابه ، وعدم انكار كسى حتّى حضرت أمير ( عليه السلام ) نيز دليل قطعي است بر ملكيت عايشه در آن حجره . پس مدفوع است به اينكه عدم انكار بعض منكرات ، دليل حسن آن منكر نمىتواند شد ، چنانچه در مواضع كثيره اثبات نموده شد ( 1 ) . اما آنچه گفته : ودر كتب شيعه نيز ثابت است كه حضرت امام حسن ( عليه السلام ) از عايشه صديقه اذن خواسته است در ( 2 ) دفن خود در جوار جد أطهر خود عليه [ وآله ] الصلاة والسلام . پس كذب محض وبهتان صرف است ، آرى وصيت براي بردن جنازة خود در آن حجره شريفه كرده بود . ابن حجر در “ صواعق محرقه “ گفته :

--> 1 . در طعن يازدهم عمر ( متعة النساء ) حدود صفحه : 450 به بعد ودر طعنهاى سيزدهم وچهاردهم وپانزدهم عمر نيز گذشت . 2 . در [ الف ] اشتباهاً اينجا به جاى ( در ) : ( واو ) آمده است .